फेयर अॅण्ड लवली आणून देना बाबा मला

.

टिव्ही मधे दाखवती गोरे गोरे रंग
क्रीम कोणते मी लावू गोरे होण्या अंग
मला पण हवा माझा चेहरा चांगला
फेयर अॅण्ड लवली आणून देना बाबा मला

तुझा आहे तोच रंग गोड आहे बेटा
रंग बदलण्याचा नको ग आटापिटा
रंग जो मिळाला जन्मताना आपल्याला
तोच रंग छान रंग तोपण चांगला
बागेमध्ये मोगऱ्याची फुले असती ना
गुलाबाची पण असतात काय हो ना
गुलाबाने मोगरा व्हायचे नसते गं
गुलाबाचे वेगळे सौंदर्य असते गं
आवडतेस तू आहे तशीच आम्हाला
रंग गोरा करण्याचा विचार कशाला

जाहिरात दाखवावी लागतेच त्यांना
खोटी स्वप्ने विकायची असतात ज्यांना
गोरे छान काळे घाण म्हणावे लागते
पुन्हा पुन्हा तेच तेच सांगावे लागते
जगामध्ये सावळेसे बघ किती लोक
गोरे तर थोडे काळे सावळे अधिक
बदकांच्या सौंदर्याची व्याख्या ही वेगळी
चिमणीने तुलनाच करू नाही मुळी
सावळ्या रंगाची गोड गुणाची देखणी
तू आमुची अलौकिक सावळी चिमणी

सावळ्या रंगाचा पोरी अभिमान ठेव
त्याला आवडते तेच बनवतो देव
रंग गोरा रंग काळा आणिक सावळा
सगळेच त्याने बनवले हो ना बाळा?
सगळेच रंग छान असतात बघ
कुणाचाही करू नये द्वेष किंवा राग
लक्ष देऊ नये जर चिडवले कोणी
आपल्याच तालामध्ये म्हणायची गाणी
कितीतरी लोक पुढे भेटतील तुला
भाळतील बघ तुझ्या सावळ्या रंगाला

(सावळ्या मुलीची गाणी / तुषार जोशी, नागपूर)
१२ आक्टोबर २०१०, २३:३०

.

जगावी गझल

.

मराठी गझल
प्रभावी गझल

मनी दाटता
म्हणावी गझल

कशाला नशा
करावी गझल

रुजावे तशी
लिहावी गझल

स्मरावी कधी
जगावी गझल

तुषार जोशी, नागपूर

.

एक कविता करता येईल

.

तुझ्या सुरेख दिसण्यावर
एक कविता करता येईल
तुझ्या मोहक हसण्यावर
एक कविता करता येईल

खळी भरल्या गालावर
एक कविता करता येईल
तुझ्या श्वासांच्या तालावर
एक कविता करता येईल

सावळ्या तुझ्या रंगावर
एक कविता करता येईल
तुझ्या सहज ढंगावर
एक कविता करता येईल

तुझ्या ओठातल्या गाण्यावर
एक कविता करता येईल
तुझ्या डोळ्यातल्या पाण्यावर
एक कविता करता येईल

तुझ्या रोखून बघण्यावर
एक कविता करता येईल
क्षणात ठोका चुकण्यावर
एक कविता करता येईल

तुला सगळे कळण्यावर
एक कविता करता येईल
तुझ्या बेमालूम लपवण्यावर
एक कविता करता येईल

तुझ्या उगाच वगळण्यावर
एक कविता करता येईल
वळून मला छळण्यावर
एक कविता करता येईल

तू असताना असण्यावर
एक कविता करता येईल
तू नसताना नसण्यावर
एक कविता करता येईल

तुषार जोशी, नागपूर
२० सप्टेंबर २०१०, २१:००

पाऊस-कविता

’प्रशांत’नं पाऊस-कवितांच्या खेळाची सुरुवात केली, आणि ’क्रांती”ला खो देऊन कल्पनाशक्तीला मस्त वाव दिला. या खेळाचे त्यानं सांगितलेले नियम खाली दिले आहेत. ’क्रांती’ने तिची साखळी जोडून पुढचा डाव ’प्राजू’,’राघव’,’जयवी’ आणि गोळे काकांच्या हाती तिची सूत्रे दिली. गोळे काकांनी मला व आशाताईंना खो दिले.

मी माझी साखळी जोडून, सई,  चैताली, अनुराधा आणि शब्दसखा यांना खो देत आहे.

पावसावरील कडव्यांची साखळी का करू नये?

तेव्हा, ब्लॉगबंधु-भगिनींनो, "पाऊस-कविता" पुढे चालवण्यासाठी काही सोपे नियम -

१. शक्यतो छंदबद्ध कडवे तयार करू. अगदीच नाही जमलं तर मुक्तछंद चालेल. पण प्रयत्न करायला काय हरकत आहे? कविता गुंफ़ायची असल्यामुळे आधीचा कडव्याशी थोडासा तरी संबंध असावा.
२. छंदाचं नाव माहिती असल्यास ते कळवावे. त्याबद्दल माहिती दिली तर छानच. अर्थात नाही दिली तरी चालेल.
३. किमान एक व जास्तीत जास्त चार ब्लॉगबांधवांना खो देता येईल. संबंधित ब्लॉगलेखकास प्रतिसाद देऊन तसे कळवावे.
४. खो मिळाल्यावर ज्याच्या/जिच्याकडून खो मिळाला आहे त्या ब्लॉगलेखकाच्या पोस्टाचा दुवा आपल्या पोस्टात द्यावा व शक्य असल्यास आधीची कडवीही उतरवावीत. तसेच आपण खो स्वीकारल्यावर त्या पोस्टाचा दुवा खो देणाऱ्या पोस्टाच्या प्रतिसादात कळवावा, जेणेकरून आधीच्या लोकांनाही नोंद ठेवता येईल.
५. हे नियम सर्वांच्या सोयीसाठी डकवावे.
६. बस्स. आणखी काही नियम नाही. :-) आता फक्त पाऊस-कविता....

मग करायची‌ सुरुवात?

प्रशांतचे  कडवं - (भुजंगप्रयात छंद)

न क्रोधी असा पावसा रे सख्या रे
तुझी वाट पाहे सखी मी तुझी रे
झणी येउनी वर्ष रे थेंब थेंब
तुझा स्पर्श अंगा करो चिंब चिंब

प्रशांतचा खो -चक्रपाणि, क्रांती, आशाताई, अ सेन मन यांना

क्रांतीचे उत्तर, छंद तोच, भुजंगप्रयात

खुळ्या पावसाला किती आवरू रे?
सरी श्रावणाच्या कशा पांघरू रे?
निळे सावळे मेघ येती छळाया,
सख्या, दूर तू, मी कशी सावरू रे?

क्रांतीताई चा खो प्राजु, राघव, गोळे काका, जयवी यांना

नरेंद्र (गोळे) काकांचे उत्तर, छंद तोच. भुजंगप्रयात!

नको पावसा कोसळू तू असा रे
किती घोर लावून जाशी असा रे
पुरे जाहले, ने पुढे सर्व वारे
जरा राजसा थांब आता कसा रे

गोळे काकांचा खो  आशा जोगळेकर आणि मला

माझी जोड, छंद: भुजंगप्रयात!

कुणी पावसाला म्हणे येत जारे
कुणाला सरीने सजण आठवे रे
कुणी गातसे पावसा थांब आता
अशी पावसाची अनोखीच गाथा

माझा खो सई,  चैताली, अनुराधा आणि शब्दसखा यांना.


तुषार जोशी, नागपूर

मनाची कविता

.

मी हरलो म्हणू नकोस
यावेळी हरलोय म्हण
पुन्हा जग जिंकण्यासाठी
येतील कितीतरी क्षण

एकटा उरलो म्हणू नकोस
सध्या एकटा आहे म्हण
आयुष्य संपले नाही अजून
भेटतील किती तरी जण

मी थकलो म्हणू नकोस
जरा दम घेतोय म्हण
पुन्हा झेप घेण्यासाठी
पेटून उठेल एकेक कण

तुषार जोशी, नागपूर
१७ आगस्ट २०१०, ०९:००

.

बायको म्हणजे

.


बायको म्हणजे
एक सावली
उन्हाला शांत करणारी
बायको असते
पावलोपावली
घराला घरपण देणारी

बायको म्हणजे
निश्चिंतता
घर सुरळीत चालेल याची
बायको म्हणजे
नेमकी जाणीव
गृहस्थाला कर्तव्याची

बायको म्हणजे
ओले केस
न्हाल्यानंतर भुलवणारे
बायको म्हणजे
सुगंधाचेच
कारण जीवनात दरवळणारे

बायको म्हणजे
गोड कारण
घरी लवकर जाण्यासाठी
बायको म्हणजे
प्रेमळ घास
हसत हसत खाण्यासाठी

बायको म्हणजे
प्रेमळ काळजी
हवीहवीशी वाटणारी
बायको म्हणजे
अधिर ओढ
अस्तित्वाला व्यापणारी

बायको म्हणजे
सावध विवेक
सगळीकडे जाणवणारा
बायको म्हणजे
नेमका आवेग
सुरळीत गाडा चालवणारा

बायको म्हणजे
संपूर्णता
गृहस्थाच्या जगण्याची
बायको म्हणजे
समर्थता
माणसाला यश पचवण्याची

तुषार जोशी, नागपूर
१३ एप्रिल २०१० 

 

.

माकड

.

माझे मन म्हणजे,
मुळात एक माकड आहे
याला ताळ्यावर ठेवणे
फार फार अवघड आहे

शहाणपणाचा सुबक
सोनेरी मुकुट घालतं ते
शिस्तीची काठी घेउन
ऐटीमध्ये चालतं ते

लोकांनी हसू नये
म्हणून सगळे नियम पाळतं
गळ्याभोवती प्रगल्भतेचा
पांढरा स्कार्फ घालतं

अनुभवाचा पिवळा झगा
घालून फिरतं सदैव
याला नेहमीच माकडपण
याचं लपवायला हवं

पण हे सगळ बाहेर
आतून उड्या मारतं
मलाच ठाऊक मला काय
सहन करावं लागतं

बायकोबरोबर शॉपिंग
साळसूद नवरा मी
हे म्हणतं वा काय सेल्सगर्ल
हाय झालो जखमी

बॉस कडे देतो मी
लक्ष मिटींग मधे
हे विचारतं ओरडू का
याहूयाहू मधे मधे

रस्त्यावरचा तमाशा
मी म्हणतो वगळून जाऊ
हे नाचतं पुढे मागे
म्हणतं फक्त एकदाच पाहू

मी याचे ऐकत नाही
घरा बाहेर असता कधी
आरश्यासमोर येताच मिळते
याला समोर यायची संधी

मुकुट, छडी, स्कार्फ
आणि त्याचा पिवळा झगा
काढून ठेवतं आरश्या समोर
मग गोलगोल घालतं पिंगा

मन भर माकड चेष्टा
थयथय उड्या बेभान मारतं
निमूटपणे नंतर येऊन
मुकुट छडी झगा मागतं

तुषार जोशी, नागपूर
३० जानेवारी २०१०

.

या बायकांना काही म्हणजे काहीच कळत नाही

.

बाहेर जाताना विचारते कोणती साडी घालू
उत्तर देताच म्हणते घालू का हिरवाच शालू
आधीच ठरले होते तर विचारायचे कशाला?
कोणतीही घाल म्हणायची सोय नाही बिचाऱ्याला
तसे म्हटले तर नको तेव्हा रूसून बसणार बाई
या बायकांना काही म्हणजे काहीच कळत नाही

ही गाडी चालवणार तेव्हा मी डोळे मिटतो
हिला इतर गाड्यांचा अफाट अंदाज असतो
कुठेही ब्रेक लावते कुठेही शहनाई हार्नची
डेंटींग पेन्टींगनेच होते सांगता महिन्याची
हवे तसे वळणावर कधीच वळत नाही
या बायकांना काही म्हणजे काहीच कळत नाही

आउच्या काऊचे काहीतरी उगाच सांगत बसते
टिव्ही सिरियलच्या प्रसंगांवर हसते रडते
या कानातून त्या कानात केले तर येतो राग
ऐकण्याचे नाटक केले तर तेही पडते महाग
यांना दया म्हणूनही जरा शांत राहता येत नाही
या बायकांना काही म्हणजे काहीच कळत नाही

तुषार जोशी, नागपूर

ती इथेच उरणार असते

.
.
तुम्हाला वाटतं
तुम्ही कविता करता
आणि मग म्हणता
ही माझी कविता..
.
खरं म्हणजे
कविता तुम्हाला निवडत असते
तुम्ही नश्वर, उरणार नसता
ती इथेच उरणार असते
.
माझे हे जगणे
मला खूप आवडते
कधी कधी एखादी कविता
मला पण निवडते
.
.
तुषार जोशी, नागपूर
.
.

एकदा पुन्हा मला लहान व्हायचंय

.

मला दिसतो चिखल

पसारा केलेला घरभर

मग ओरडायचे चिडायचे

रागवायचे तुझ्यावर

.

मी का रागवतोय

फारसे कळत नाही तुला

तुझ्या कल्पनाचा खेळांचा

गोंडस निरागस झुला

.

तुला समजुन घेण्यासाठी

स्वतःला विसरून जायचंय

तुझं जग बघायला एकदा

पुन्हा मला लहान व्हायचंय

.

.

(एक बाबा)

तुषार जोशी, नागपूर

14 July 2009

.

एकच डेयरी मिल्क

.
.
बस स्टाप वर भेटीन
बघ वेळेवरती येशील
ती मोरपंखी रंगाची
सुंदर साडी नेसशील
.
मग नेहमीसारखे
शेवटचा स्टॉप घेऊ
बसमध्ये मनसोक्त
सगळं बोलून पाहू
.
एकच डेयरी मिल्क
दोघ दोघं खाऊ
हृदयाच्या ठोका चुकवू
हातात हात घेऊ
.
परतताना हळूच पत्र
हातामध्ये ठेव
पुन्हा डोळेभरून बघ
डोळ्यात आणून जीव
.
सोवानिवृत्ती साठीचे वय
आज बाजूला ठेऊ
आपण नवरा बायको
हेपण विसरून जाऊ
.
तुषार जोशी, नागपूर
.
.

दारे झाली किती बंद

.

.
दारे झाली किती बंद
नाही मानली मी हार
आयुष्यात घेणे नाही
कधी माघार माघार
.
माझ्या वर चालू आले
रूढी कांडांचे वादळ
माझ्या नावेच्या पाठीशी
माझ्या तत्वांचेच बळ
माझ्या हुकुमात माझे
सारे विकार विकार
.
केला सातत्याचा बाण
घेत यशाचाच नेम
एकवटून डोळ्यात
आले माझे रोम रोम
यश चळ चळ कापे
असा प्रहार प्रहार
.
मिळाल्याचा ना हिशोब
हिशोब ना दिल्याचाही
जे मिळाले घेत गेलो
देत गेलो सर्व काही
मला आवडते मन
माझे उदार उदार
.
होवो सतत प्रवास
नित्य नवी लागो गावे
माझ्या उत्कट मनाला
मिळो कवितांचे थवे
माझ्यामुळे आनंदाचा
होवो प्रचार प्रचार
.
.
तुषार जोशी, नागपूर

.

चितचोर

अाले वयात वयात
झाली सुगंधी चाहूल
प्रीती कथा कवितांची
पडे काळजाला भूल - १
-
नवे कॉलेज कॉलेज
नव्या मैत्रिची पालवी
मन म्हणे बागडावे
लाज नेमके अडवी - २
-
कसा लबाड अारसा
रूप सुंदर दाखवी
वाटे स्वतःचीच छबी
पुन्हा पुन्हा निरखावी - ३
-
अाला हसत हसत
राजबिंडा चितचोर
वर्गामध्ये नेमका तो
बसे माझ्याच समोर - ४
-
त्याचे दिसणे सोज्वळ
हसताना खळी गाली
नकळत बोलताना
माझ्या गाली येते लाली - ५
-
मन म्हणते ग वेडे
अशी गुंतू नको बाई
अाजकाल नाही कुठे
भरवसा कुणाचाही - ६
-
होता नजरा नजर
धडधड ह्रदयात
डोळ्यातून निसटते
अाणले ना जे शब्दात - ७
-
घरी जाताना एकदा
म्हणाला तो अडवून
मन कशात लागेना
अावडते तू म्हणून - ८
-
झाले लाजून मी चूर
काय करू कुठे जाऊ
गगनातही मावेना
अानंदाला कुठे ठेऊ - ९
-
छोटी ला मीठी घालून
गरा गरा फिरवले
झोपी जाताना उशीच्या
घट्ट कुशीत शिरले - १०
-
झोप लागेना उडाली
छोटी ला काही कळेना
ताई कशी करते ग?
विचारते पुन्हा पुन्हा - ११
-
कॉलेजातले सोनेरी
दिस सरले पाहता
एक त्याचे माझे विश्व
वेगळाले न राहता - १२
-
बोलावले खास जेव्हा
बागेमद्ध्ये अाज त्याने
विनाकारण अडला
श्वास उगाच शंकेने - १३
-
अाई बाबांचा नकार
तेव्हा त्याने सांगितला
फूल तोडताना काटा
खोलवर गं रूतला - १४
-
किती रडले रडले
काही उपाय सुचेना
वडिलांच्या इच्छेविण
पाऊलही टाकवेना - १५
-
घरी पोचले हरून
निराश मी उदास मी
तुझे लग्न ठरवले
दिली छोटी ने बातमी - १६
-
माझ्या ह्रदयाचा कोणी
इथे विचार करेना
नको नको ते मिळते
हवे हवे ते मिळेना - १७
-
म्हणे घातली मागणी
लग्न पण ठरवले
अाई बाबा तुम्ही सुद्धा
मला नाही विचारले - १८
-
फोटो बघून मुलाचा
पण अाले भानावर
अग बाई हातं माझा
राजबिंडा चितचोर - १९
-
किती दुष्ट अाहे मेला
किती छळले ना त्याने
एका मागणीत केले
पण अायुष्याचे सोने - २०
-
तुषार जोशी, नागपूर
(०९ जून २००९)

हवी तुझी साथ मला

.

.

मी जिद्दीने प्रयत्न करतोच 

अगदी झोकून देतो स्वतःला 

पण अनेक प्रयत्न करूनही 

जेव्हा सगळं चुकत जातं 

अाणि पळून जावंस वाटतं 

तेव्हा़़़ 

हवी तुझी साथ मला 

डोळ्यांनी धीर देणारी 

"टिकून रहा लढ लढ" 

असं सांगणारी ़

.

यशाचीही नशा चढते 

सर्व सुखे येतात दिमतीला 

अाणि सुख दुखावं तसं 

मन कधी कधी भरकटतं 

अती करायाला बघतं 

तेव्हा़़़ 

हवी तुझी साथ मला 

डोळ्यांनी दटावणारी 

"कर्तव्य विसरू नकोस" 

असं सांगणारी ़

.

.

तुषार जोशी, नागपूर 

(०६ जून २००९)

.

.

तू इथेच आहेस

.
.
तू इथेच आहेस
मी पोपटी शर्ट घेऊन
आरशासमोर आलो
की आरशात दिसतेस
नाक मुरडत चेहरा हलवतेस
मग मी निमुट पणे
तुझा आवडता
पांढरा शर्ट घेऊन येतो
आरशात आता
कौतुकाने भरलेला
तुझा हसरा चेहरा पाहतो
.
तू इथेच आहेस
जेवणाचा कंटाळा केला
की डोक्यावर टपली देतेस
तू माझा ना
मग असं नाही करायच
हळुच कानात पुटपुटतेस
मी निमुटपणे
स्वयंपाक करतो आणि
हसत हसत खातो
.
तू इथेच आहेस
झोपताना तुझ्या
असण्याचा सुगंध
मंद पणे दरवळतो
सतत जाणवतो तुझा हात
केसांवरून
गुपचुप तुझी
एक ओढणी आणली आहे
मी बॅगेत भरून
.
.
तुषार जोशी, नागपूर
(०७ मार्च २००९ / टेरीटाऊन)

तू बोलतेस ना

.
.
तू बोलतेस ना
तेव्हा मन बोलतेस
गोड गोड उत्कटतेचे
क्षण बोलतेस
.
मी ऐकतो
मोहरतो
भान विसरतो
तुला ऐकणे माझ्यासाठी
सोहळा ठरतो
.
तू बोलतेस ना
तेव्हा तेव्हा वेळ थांबते
सगळे आयुष्य काही वेळ
विसरायला होते
.
मी ऐकतो
बहरतो
नवा होतो
त्या क्षणांचे
आनंदकण
वेचून घेतो
.
तू बोलतेस ना
पोचतेस तेव्हा शब्दाशब्दातून
आर्त संगीत ऐकू येते
खोल हृदयातून
.
मी ऐकतो
मी जपतो
जतन करतो
तुला ऐकणे माझ्यासाठी
सोहळा ठरतो
.
.
तुषार जोशी, नागपूर
(०७ मार्च २००९/टेरीटाऊन)
.

साक्षात्कार

.
.
गुदमरून जाईन
इतकी घट्ट मिठी
मला हवी
खूप दिवस पुरेल
अशी तुझी दिठी
मला हवी
.
आवेगात लिहिलेली
भावनांची वही
मला हवी
माझ्या तळहातावर
तुझी एक सही
मला हवी
.
ए नको ना रे
लटका नकार
मला हवा
ओठांवर ओठांचा
गोड साक्षात्कार
मला हवा
.
.
तुषार जोशी, नागपूर

मठ्ठ आहेस रे

.

.

तू मठ्ठ आहेस रे

असं म्हणायचीस

जीव जडलेला असल्याने

ते पण गोड वाटायचे

.

मग आम्ही तुझ्यासमोर

नवे नवे उद्योग करून

ते पुन्हा ऐकण्यासाठी

मठ्ठ वागून दाखवायचे

.

किती वर्षे झाली गं

खळखळून हसलो नाही

एकदा तू मठ्ठ आहेस

इतके म्हणायला तरी ये

.

तुषार जोशी, नागपूर

तू

.

.

तू

एकांतात

गालातल्या गालात

हसण्याचे कारण

तू

.

तू

गुरगुट्टा भात

भरपूर तुपात

अन साधं वरण

तू

.

तू

पावलो पावली

तुझीच सावली

सुगंधी स्मरण

तू

.

तुषार जोशी, नागपूर

११ आक्टोबर २००८

तुला पहिल्यांदा पाहिले ना

.

.

तुला पहिल्यांदा पाहिले ना

तेव्हाच कळले तू म्हणजे

जादूगार,खळखळणारे हसू पसरवणारी

.

तुला भेटत गेलो नंतर 

तेव्हा कळले तू ज्योत आहेस

उदासिनतेच्या अंधाराचा नाश करणारी

.

तुला समजत गेलो आणि

तेव्हा कळले तू नुसते असणे

म्हणजेच प्रसन्नता आयुष्य खुलवणारी

.

तुषार जोशी, नागपूर

.