तुझ्या चांदण्याने

तू हसतेस आणि भरतेस
घराला तुझ्या चांदण्याने
तू उरतेस स्मरण होऊन
क्षणाक्षणाने कणाकणाने

तू बघतेस तुझ्या टपोऱ्या डोळ्यानी
चष्म्याच्या पारदर्षक काचांतून
माझ्यासाठी कवच ठरतेस सोडवतेस
मला जगाच्या खोचक जाचांतून
तुझे असणेच आश्वासन ठरते
जगण्याचे औषधा प्रमाणे

तू बसतेस जिथे टेकवतेस डोके
त्या जागा होतात माझे देव्हारे
तू नसतानाही त्या जागा असतात
माझे विसावण्याचे शांत किनारे
तुझ्या केसांचा गंध भेटतो
मला सुखाच्या अत्तराप्रमाणे

तुषार जोशी, नागपूर
+९१ ९८२२२ २०३६५
१५ जुलै २०१२, १२:५०

खपली - २

तू म्हणालास फोनवर
आता भागत नाही
फक्त एकदा भेट
मी जास्त मागत नाही

भेटल्यावर म्हणालास
एकदाच हात धरू?
मलाही आधार हवाच होता
कीती स्वतःला आवरू.

शब्दात मांडता येत नाही
सगळे तिथेच बघ अडते
म्हटलास ओठांची भाषा
आरक्त ओठांनाच कळते

तुझ्यावर विश्वास ठेवला
सगळे तुझेच ऐकले
खूप संयम पाळला मी
पण शेवटी तुला हरले

किती मोहरले मनात
किती स्वप्नात रंगले
जीव तुझा माझा एक
असेच गृहित धरले

त्या दिवसानंतर तू
मला सतत टाळत गेलास
फुसके काही कारण देऊन
सहज मोकळा झालास

माझा विश्वासच बसेना
चालेचना माझं डोक
कसे काम संपले की
चालू लागतात लोकं

वेळ जाईल  जखमेवर
काळाचेही औषध होईल
वरून जखम भरेल पण
खपली तर राहूनच जाईल

तुषार जोशी, नागपूर
१५ जून २०१२, ००:४०
+९१ ९८२२२ २०३६५

खपली - १

तू फुंकर घातलीस आणि
चटकन खपली धरली
तुझ्या सोबत असण्याने
जखम नकळत भरली

तुझ्या काळजीने मिळाल्या
फुलांच्या पायघड्या
निर्धास्त पणे घेता आल्या
स्वप्नांच्या मोठ्या उड्या

तूच माझे औषध होतास
वेदना जायच्या सरून
तूच दिलेली जखम आता
कशी रे काढू भरून?

तुषार जोशी, नागपूर
१५ जून २०१२, ००:००
+९१ ९८२२२ २०३६५