जन्मठेप

आसुसल्या वचनांची
कोमेजल्या स्वप्नांची
जन्मठेप
जन्मठेप
जन्मठेप माझी

आशा लावी किरण कधी आशा लावी वारे
पंख नाही पाय लुळे आणिक बंद दारे
ठेऊ कुठे देऊ कुणा जगण्याची ओझी
धुमस धुमस श्वासांची
गहिवरल्या भासांची
जन्मठेप
जन्मठेप
जन्मठेप माझी

क्षितिज रोज खुणावते उंचंबळे फार
तुळशीला पाणी माझ्या कोण घालणार
क्षितिजाला भेटू कशी तुळस नवसाची
आहे तसे जगण्याची
दूरून क्षितिज बघण्याची
जन्मठेप
जन्मठेप
जन्मठेप माझी


~ तुष्की
नागपूर, १३ मार्च २०१३

घाई

मी बोललो
भरभरून माझ्या मनातले
ते तुझ्या अनुभवाच्या चष्म्यातून
तुझ्यापर्यंत पोचले

मी सांगितले
खडानखडा काहीही न सोडता
तुझ्या मनाने तुला हवे तेवढेच
त्यातून नकळत वेचले

मी आनंदलो
तुला सर्व सांगून
मोकळे झाल्या मुळे
तू ही आनंदलास
तुला सर्व काही मिळाले आहे
असेच वाटल्यामुळे

दोघांच्या संवादात
काहीतरी सुटून गेले बिचारे
निघूनही हवे तसे जे
पोहोचूच शकले नाही
नेहमीच असे होत असणार कारण
मला सांगायची घाई
तुला ऐकायची घाई

~ तुष्की
नागपूर, १७ फेब्रुवारी २०१३, १७:३०

गाभारा

अचानक एखादा
रोमहर्षक विचार यावा
तशी तू शिरलीस मनात
मी समजायचा
प्रयत्न करतोय तेवढ्यात
भिनलीस, रोमारोमात

हे आपल्याला
काहीतरी झालंय
झालय काहीतरी सुंदर
सतत जाणवत असतं
मन उचंबळत असतं
झालय पुरतं कलंदर

मुक्त पक्षिणी प्रमाणे
तुझं आसपास असणं
आणि विचारात स्मरणात
माझ्या आत आत असणं
हे झपाटलेलं जगणं
नाही ठाऊक
जाईल कुठे घेऊन
इतकंच कळतय की
मनाचा गाभारा झालाय
तुझ्या विचाराला जागा देऊन

~ तुष्की
नागपूर, १६ फेब्रुवारी २०१३, ००:३०

ऐक ना

तुला हृदयात दिली जागा भली मोठी
तुला ओवाळती माझ्या नयनांच्या ज्योती
तुझ्यासाठी आले किती चांदण्या माळून
वाटेमधे राजा जाऊ नकोस सोडून
ऐक ना ऐक ना ऐक ना रे माझे
ऐक ना ऐक ना ऐका ना रे माझे

तूच म्हणाला होतास जमेल जमेल
सारे सुरळीत व्हाया मार्ग सापडेल
धीर देत होतास मी आहेना म्हणून
वाटेमधे राजा जाऊ नकोस सोडून
ऐक ना ऐक ना ऐक ना रे माझे
ऐक ना ऐक ना ऐका ना रे माझे

माझ्यासारखी प्रेयसी मिळणार नाही
थांब नाते तोडण्याची नको करू घाई
मार्ग काढू आयुष्याचा दोघेही मिळून
वाटेमधे राजा जाऊ नकोस सोडून
ऐक ना ऐक ना ऐक ना रे माझे
ऐक ना ऐक ना ऐका ना रे माझे

तुझ्या प्रगतीत साथ होईन प्रेमाने
तुला जमतील सारी नवीन आव्हाने
माझी साथ होईल रे नाही अडचण
वाटेमधे राजा जाऊ नकोस सोडून
ऐक ना ऐक ना ऐक ना रे माझे
ऐक ना ऐक ना ऐका ना रे माझे

~ तुष्की
नागपूर, १० फेब्रुवारी २०१३, १६:००

दुःखाची योजना

खरे लोकं हरत नसतात
मग मी का हरले? असे वाटते का?
बाप्पा सगळे वरून बघतात
मी का फसले? मनास जाचते का?

आपल्या आयुष्यात दुःख असतात
विश्वासघात असतात काही
ते सगळे आपल्यापर्यंत पाठवायला
बाप्पाला लागतात भारवाही
मग आपल्याच आसपासची माणसे
त्याचे माध्यम बनतात
ते वाईट नसतात दुष्ट नसतात
ते तर माध्यम असतात
तावून सुलाखून प्रगल्भ कणखर
त्या वेदना करतात कळले का?

आपण बघतो फक्त वेदना आणि
म्हणतो मलाच त्या कशाला
आपलं नशीबच वाईट समजतो
आणि जाळत बसतो स्वतःला
स्वतःला समजावले पाहिजे
आयुष्य अजून संपलेले नाही
बाप्पाने याहूनही उदात्त असे
आपल्यासाठी ठेवलेय काही
सुख समजण्यासाठी कदाचित
दुःखाची योजना असते का?

आपण रूसून बसू नये मुळी
आपण मनापासूनच जगावं
येणाऱ्या आपल्या सुखासाठी मनाला
निराशेपासून अगदी दूर ठेवावं
बाप्पावरचा विश्वास मावळू नये
याची नेहमी काळजी घ्यावी
त्याच्यावरचा विश्वास त्याला सांगायला
मधे मधे त्याला भेट द्यावी
त्यानेच आयुष्य दिलेल तेव्हा तोच
सर्व काही देईल पटते का?

~ तुष्की
नागपूर, १९ डिसेंबर २०१२, ०९:३०

याच दिवशी

याच दिवशी तुझ्या हातात हात दिला
एक कायमची जागा दिली हृदयात
याच दिवशी सुख दुःख एक झाले
आयुष्याची झाली एक नवी सुरवात

याच दिवशी आयुष्याचा सजला निर्णय
हाच दिवस विश्वासाचा सण ठरला
रुसवे फुगवे आले आणिक निघून गेले
तुझ्या माझ्या सोबतीचा दरवळ उरला

आज चंद्र तुझ्या माझ्या साठी उगवेल
आज वारा गात सुटेल आपलीच गाणी
आज आठवू आपण दिले घेतलेले सारे
डोळ्यांमध्ये असेल आनंदाचे पाणी

~ तुष्की
नागपूर, १५ डिसेंबर २०१२, १२:११

इतकच

ममता ताईंनी एक ओळ म्हटली, 'काही नाही.. आठवण आली इतकंच.!..'  मग काही राहवलंच नाही इतकंच.!..

काही नाही.. आठवण आली इतकंच.!..
काळजातली शिवण निघाली इतकंच.!..

डोळ्यांमध्ये कचरा गेला सांगितले ना
तिच्या सहीची वही मिळाली इतकंच.!..

तुझ्या विना हे जगणे आता शक्यच नाही
जातांना ती मला म्हणाली इतकंच.!..

आठवणींना माझी कधीच हरकत नव्हती
गालावरती येते लाली इतकंच.!..

वाट पाहणे जीव जाळणे संपत नाही
पाहता पाहता वर्षे गेली इतकंच.!..

~ तुष्की
नागपूर, ११ डिसेंबर २०१२, ०१:१५

चिखल

राजकारणाचा
चिखल हा झाला
भ्रष्टाचार सारा
अन्याय माजला

जपावे कसे हो
मनाचे कमळ
टिकावे कसे हो
विचार निर्मळ

संताप संताप
जिवाचा वाढतो
उपाय सुचेना
वैताग जाळतो

राज्य कारभार
प्रणाली नासली
जनमानसात
लाचारी साचली

त्रासुन तरूण
विदेशी पळती
थांबवावी कशी
ज्ञानाची गळती

समाजाने आता
पेटून उठावे
अंधकारमय
ग्रहण फिटावे

विचार क्रांतीचा
पाऊस पडावा
चिखल सगळा
धुवून निघावा

~ तुष्की
नागपूर
१६ आक्टिबर २०१२, १२:४०

पुन्हा

पुन्हा तुझ्या प्रेमात पडावंसं वाटतं
तुझ्या सुखाचं कारण ठरावंसं वाटतं

मुलींच्या शाळा अभ्यास
यात मन लावून राबतेस
अजून पुढे शीकण्यासाठी
अभ्यास करत  रात्री जागतेस
तेव्हा तुझं कौतुक वाटून
मनभरून बघावंसं वाटतं
पुन्हा तुझ्या प्रेमात पडावंसं वाटतं

मिळेल तेवढाच माझा वेळ
समाधानाने समजून घेतेस
जगणे सफल होण्यासाठी
सोबतीचे बळ देतेस
कितीही केलं तरी तुझ्यासाठी
अजून काही करावसं वाटतं
पुन्हा तुझ्या प्रेमात पडावंसं वाटतं

~ तुष्की
०८ आक्टोबर २०१२, १०:००
वर्नान हिल्स, शिकागो

अमूल्य ठेव

विका मंगळसूत्राला
छापा पुस्तक तुमचे
समजावले मी त्यांना
धागे तोडा संकोचाचे

मंगळसूत्राच्या विना
फिरले मी दिस काही
कविता संग्रहा साठी
कशाचीच चिंता नाही

गाजे कविता संग्रह
राज्य पुरस्कार त्याला
स्वप्न पूर्ण होता त्यांचे
जन्म माझा आनंदला

पुरस्काराच्या पैशाने
मंगळसूत्र नि कुडी
आणली त्यांनी, मला ही
ठेव अमूल्य केवढी

तुषार जोशी, नागपूर
०४ आक्टोबर २०१२, १९:३०
वरनॉन हिल्स, शिकागो

माझ्या त्या सार्‍या कविता

जग रुसले तेव्हा आल्या माझ्या त्या सार्‍या कविता
दु:खाचे औषध झाल्या माझ्या त्या सार्‍या कविता

मी किती लपविले सांगू संदर्भ तुझ्या प्रीतीचे
बडबडल्या सगळे साल्या माझ्या त्या सार्‍या कविता

कोणाचे कुणीच नसते वाटले मनाला जेव्हा
आम्ही आहोत म्ह्णाल्या माझ्या त्या सार्‍या कविता

आयुष्याच्या रूंदीची  चर्चा चालवली त्यांनी
पाठवल्या मीटरवाल्या माझ्या त्या सार्‍या कविता

जगताना जळलो इतके स्वप्नांचीच झाली राख
त्या राखेतून उडाल्या माझ्या त्या सार्‍या कविता

तुषार जोशी, नागपूर
२१ ऑगस्ट २०१२, १४:००
+९१ ९८२२२ २०३६५

किती तरी दिवसात

किती तरी दिवसात आपली
भेटच झाली नाही
रात्री अपरात्री घोटून
कॉफीच केली नाही
.
कांदे भजी खाता खाता
गप्पा रचल्या नाही
तुझ्या भावविभोर शब्दात
कविता सजल्या नाही
.
तार स्वरात वा~यावरती
सूर फेकले नाही
काहितरी करायला पाहिजे
असे ऐकले नाही
.
भटाबिटांच्या कवितांची पण
छेड काढली नाही
सगळे मिळून अरे वेड्या
पत्र वाचली नाही
.
किती तरी दिवसात लेका
तुला भेटलो नाही
शहाण्यासारखा वागत गेलो
वेडाच झालो नाही
.
.
तुषार जोशी, नागपूर

तुला पाहता

तुला पाहता जीव वेडावतो गं तुला पाहता
सुखाचा झरा का उरी वाहतो गं तुला पाहता?

तुझे केस सोडून ते मोकळे तू मला भेटता
उन्हाळ्यातही गारवा भासतो गं तुला पाहता

तुझा सावळा रंग आहे तुझा देखणा दागिना
मधाचा मधू गोडवा लाजतो गं तुला पाहता

तुझे हासणे ओतते धूंद तारूण्य चोहीकडे
पहा मंद वारा कसा नाचतो गं तुला पाहता

तुझे ओठ सांगून जाती मुक्याने हवे ते मला
जिवाचा शहारा पुरा पेटतो गं तुला पाहता

तुझे रूप वेधून घेते मनाला खुळ्या सारखे
तुझी साथ लाभो सदा मागतो गं तुला पाहता

तुषार जोशी, नागपूर
११ मार्च २०११, २२:५०

रीत

संध्याकाळी ताजे
गुलाब घ्यावे म्हणतो.
तिच्या कुरळ बटांना
हळुच सजवावे म्हणतो
.
छोट्यासाठी लुडो
घेऊनच आलो आज
देईन आणि बघेन
त्याचा हर्षित नाच
.
धडाम वाजले काय
जाणवत नाही पाय.
आई, बाबा, माझी मनू
जन्म आठवला जणू
.
लोकल झाली माती
कितेक स्वप्ने मिटली.
हे जीवन संपवण्याची
तुझी रीत रे कुठली?
.
तुषार जोशी, नागपूर
२८ नोव्हेंबर २००७
+९१ ९८२२२ २०३६५

दुसरं प्रेम - २

माझ्या पहिल्या प्रेमाचे
पाहतो दुसरे प्रेम
किती यातना जिवाला
नियतीचा नाही नेम

अपघात झाल्यावर
कुणा सापडलो नाही
नव्हतीच किती दिस
आठवण कुणाचीही

आता आठवता सारे
बघा आभाळ फाटले
तिला तरूण देखणे
प्रेम दिसते भेटले

वाटे तिचा दोष काय
नियतीच करे खेळ
तिच्यावर कशासाठी
आणा परिक्षेची वेळ

सुखी रहा सखे राणी
देतो आशिष दुरून
जगेन मी आठवणी
जुन्या काळच्या स्मरून

तुषार जोशी, नागपूर
+९१ ९८२२२ २०३६५
१६ जुलै २०१२, २३:३०

दुसरं प्रेम

"माझं तुझ्यावर प्रेम आहे"
म्हणल्यावर लगेच म्हणाला
पण माझं लग्न आहे झालेलं.
"कंप्युटर" नावाच्या सवतीबरोबर
नांदायला तयार असशील
तर माझं हृदय मी कधिचं
आहे तुला दिलेलं.

हो म्हणून हसले
आणि… त्याचं
(दुसरं तं) दुसरं प्रेम
होऊन त्याची होऊन बसले.

तिच्याजवळ असला
की माझ्याकडे तो पाहतही नाही
तासंतास तिच्याशी
गप्पा मारण्यात सगळा वेळ जाई
माझ्याकुशीतून निघताच
सकाळी तिच्याकडे घेतो धाव
तरीही मला ही सवत
चालून जाते राव

ती फक्त वेळ मागते
हृदय मागत नाही
दुसरं प्रेम तर दुसरं पण
हृदयाने तर तो माझाच राही

तुषार जोशी, नागपूर
+९१ ९८२२२ २०३६५
१६ जुलै २०१२, २३:००

तुझ्या चांदण्याने

तू हसतेस आणि भरतेस
घराला तुझ्या चांदण्याने
तू उरतेस स्मरण होऊन
क्षणाक्षणाने कणाकणाने

तू बघतेस तुझ्या टपोऱ्या डोळ्यानी
चष्म्याच्या पारदर्षक काचांतून
माझ्यासाठी कवच ठरतेस सोडवतेस
मला जगाच्या खोचक जाचांतून
तुझे असणेच आश्वासन ठरते
जगण्याचे औषधा प्रमाणे

तू बसतेस जिथे टेकवतेस डोके
त्या जागा होतात माझे देव्हारे
तू नसतानाही त्या जागा असतात
माझे विसावण्याचे शांत किनारे
तुझ्या केसांचा गंध भेटतो
मला सुखाच्या अत्तराप्रमाणे

तुषार जोशी, नागपूर
+९१ ९८२२२ २०३६५
१५ जुलै २०१२, १२:५०

तहान

तू अचानक म्हणालीस..
ए..
तुझी ती वाली कविता ऐकव ना
ती 'येतेस' वाली
माझ्या चेहऱ्यावर
अगणीत सूर्यांची झळाळी आली
एक झाल्यावर तुला दुसरी आठवली
मग तिसरी
आणि मी कितीतरी दिवसांनी
माझ्याच कवितांच्या आनंदात बुडलो
कवितांच्या अथांग आकाशात
तुझ्याबरोबर मनसोक्त उडलो
सुख फक्त कविता माझ्या हे नव्हते
त्या तुला फर्माईश करून
आवर्जून ऐकायच्या होत्या हे होते
जगाच्या रहाटगाडग्यात
आता कळतेय मी
किती रखडलेला होतो
अशी तृप्ती मिळाल्यावर कळले
किती दिवसांपासून मी…
तहानलेला होतो

तुषार जोशी, नागपूर
+९१ ९८२२२ २०३६५
१३ जुलै २०१२, २३:००

भार झाला

जन्मतांच घरच्यांचे तोंड कडू
तास तास एकटीला देती रडू
मुलगी असणे असे तिचा दोष
साहते बिचारी सगळ्यांचा द्वेष
रडताना रडण्याचा वीट आला
पापण्यांना आसवांचा भार झाला

गोड धोड पण वाटलेच नाही
म्हणती जन्माला आली कशाला ही
मुलगा असता तं हवा होता
हुंडा जमवावा लागणार आता
अवकळा आली सगळ्या घराला
पापण्यांना आसवांचा भार झाला

जन्माला आली आहे ती जगेल
हळू हळू तिला प्रश्न पडतील
माझा काय दोष सांगा ती म्हणेल
कुणापाशी नीट उत्तर नसेल
निरागस असताना कष्ट तिला
पापण्यांना आसवांचा भार झाला

समाजाची रीत बदलावी कशी
निभवावी लागते जशिच्या तशी
वेगळे केले तं काळे फासतील
जिथे तिथे अडवून जाचतील
जगणे शरण त्या प्रवाहाला
पापण्यांना आसवांचा भार झाला

तुषार जोशी, नागपूर
११ नोव्हेंबर २०१०, २०:००
+९१ ९८२२२ २०३६५

अब समय मेरा है

अब समय मेरा है
कुछ भी कर सकता हूँ मैं, ये दावा सुनहरा है
अब समय मेरा है

मुसिबतों का डर नहीं चीरता चलूँगा मैं
आँधीयों के बाद भी यहीं खडा मिलूँगा मैं
मै चमकता सितारा हूँ जो अंधेरा घनेरा है
अब समय मेरा है

ये जग भर दूँगा मैं प्यार से विश्वास से
पिता सवाँरता है बच्चों की जिंदगी जैसे
सबको साथ रखने वाली मेरी विचारधारा है
अब समय मेरा है

तुषार जोशी, नागपुर
+९१ ९८२२२ २०३६५