प्रिया भेटली तो दिवस अजून आठवतो

प्रिया भेटली तो दिवस
अजून आठवतो
खिन्न रहायची सगळं काही
संपलय म्हणायची
.
विश्वासघाताच्या ओझ्याखाली
दबून रहायची
त्याची आठवण अनावर होऊन
भळभळ रडायची
.
प्रिया भेटली तो दिवस
अजून आठवतो
हसून दाखवायची शहाण्यासारखं
वागून दाखवायची
.
प्रिया भेटली काल पुन्हा
मला म्हणाली
जगतेच आहे नवी स्वप्ने
बघते आहे
.
त्याला क्षमा नाही करू
शकले आहे
मन रमवून विसरायचे
तरी बघते आहे
.
प्रिया भेटली काल पुन्हा
मला म्हणाली
वेल होते मी आता वृक्ष
बनते आहे
.
तुषार जोशी, नागपूर

शेवटची भेट

आज तुला शेवटची भेटायला आलेय.
तुझ्या मैत्रीच्या सर्व आठवणींची
आज मी समग्र मूर्ती झालेय.
आज तुला शेवटची भेटायला आलेय.

हो रे! कुणाला न सांगता, लपुन छपुन.
तुझ्याशी भेटण्याचं मनात आलं
आणि तडक आलेय निघून.
हो रे! कुणाला न सांगता, लपुन छपुन.

या नंतर असे येता येणार नाही.
संसाराची गाडी ओढताना
हे समजून घ्यावे लागेल तुलाही.
या नंतर असे येता येणार नाही.

मैत्रिणीची आठवण ठेवशील ना?
दोघेही व्यवहारात रमल्यावर
माझी विचारपूस करशील ना?
मैत्रिणीची आठवण ठेवशील ना?

ही माझ्या लग्नाची पत्रिका.
चार दिवसांनी तुझी बायको झाल्यावर
आतल्या मैत्रिणीला विसरायचं नाही बरका!
ही माझ्या लग्नाची पत्रिका.

तुषार जोशी, नागपूर
+९१-९८२२२-२०३६५

सोनेरी पान

तो पहिला फोन
तू विचारलेस, काय करतेस?
काही नाही, अशीच बसले होते
काय बोलावे कळेनासे झाले होते
मग काका काय म्हणाले, मावशीने काय कमेंट केला
हेच बोलण्यात गेला सगळा, वेळ उरलेला

मग
तो पहिला सिनेमा
पहिलीच चक्कर, तुझ्या स्कूटर वर
हात कमरेवर ठेवू की खांद्यावर?
खांद्यावर ठेवताना हाताची थर थर
हृदयाने किती बरे व्हायचे खाली वर?

मग
ती पहिली कॉफी
चर्चा, प्रियांका चोपडा अशी का वागते?
लग्न ठरल्यावर, कॉफी; खरंच वेगळीच लागते

मग
पहिला निरोप
त्याआधी दाखवलेले घर, आणि गच्ची
मनापासून हो म्हटले आहेस न? तुझा प्रश्न
पहिला हातात हात आणि माझं लाजणं
तू दिलेली "गोड" भेट आणि रात्र भर जागणं

माझ्या डायरीचं...
हे सोनेरी पान
माझं लग्न ठरलंय, कित्ती छान!
एक माणूस आवडल्याचे, मनापासून समाधान
माझ्यासारखी मीच भाग्यवान
माझ्यासारखी मीच गं (टच वूड) भाग्यवान

- तुषार जोशी, नागपूर
१८ आगस्ट २००६

कधी कधी

मनास आवरू किती? सतावते कधी कधी
न ऐकते, हवे तसेच वागते कधी कधी

कळे न नेहमी तिथे कशी पहाट होतसे
नशीब आमचे इथे उजाडते कधी कधी

तिच्या घरा समोर मी पडीक नित्य राहतो
कळे लपून ती हळूच पाहते कधी कधी

नको करूस फोन तू नको निरोप पाठवू
तहान मिस्ड कॉलनेच भागते कधी कधी

जपून 'तुष्कि' शब्द तोल बोल काळजातले
तुझी गझल बघून आग लागते कधी कधी

~ तुष्की

नागपूर
०९ जून २०१२, २०:००

वादळे

वेड्यापिश्या झुंझारतेने रोखली मी वादळे
पेल्यात माझ्या दाटलेली झोकली मी वादळे

आम्ही फुलांचे स्वप्न नाही पाहिले ऐसे नव्हे
नाही कधी जुळले फुलांशी, माळली मी वादळे

काहीतरी देऊन जावे मागणी झाली जिथे
माझ्याकडे खेळायची ती सोडली मी वादळे

व्हावी तशी आरास काही होईना मांडू कशी
हातातली आताच सगळी ओतली मी वादळे

झोपायला जमतेच ना स्वप्ने कशी पाहू तुझी
कंटाळुनी आता उशाला आणली मी वादळे

तुषार जोशी, नागपूर
२० एप्रिल २०११, ०८:३०

तो बोलतो न काही

भारीच त्रास देतो तो बोलतो न काही
मौनास वीट येतो, तो बोलतो न काही

शब्दात प्रीत माझी सांडून वाहताना
डोळ्यास अर्थ देतो, तो बोलतो न काही

मी मागते कितीदा ते शब्द काळजीचे
बागेत रोज नेतो, तो बोलतो न काही

स्वप्ने किती बघू मी बोलेल आज राजा
स्पर्शात जीव घेतो, तो बोलतो न काही

ते काल बोलताना तू पाहिलेस ज्याला
माझा सखा नव्हेतो, तो बोलतो न काही

तुषार जोशी, नागपूर (+९१ ९८२२२ २०३६५)
२१ आक्टोबर २०१०, ००:००

आरसा

एक पोर काळे झाले
एक पोर गोरे
प्रेम सारखे आईचे
दोन्ही तिची पोरे

दोघांनाही आई दूध
पाजतेच ना हो
एकसारखेच लाड
करतेच ना हो

नको मग कवितेला
चौकटीत ओढू
हसावे की रडावे
हे तिच्यावर सोडू

कवितेला रडावेसे
वाटलेच कधी
वेदनेत कण्हावेसे
वाटलेच कधी

तेव्हा तेव्हा होऊ द्यावे
तिला वेडे पिसे
शब्दामध्ये विणावेत
अश्रू आहे तसे

रडू नको, उपदेश
तेव्हा देऊ नये
आशेचेही गालबोट
तिला लावू नये

कवितेने का असावे
नेहमीच पक्कं
मोकलून रडण्याचा
तिला सुद्धा हक्क

सुखामध्ये जशी तीच
सोबत करते
दुःखी क्षणांचाही तीच
आरसा असते

तुषार जोशी, नागपूर
२८ जानेवारी २०१०

तिला हसताच येत नाही

तिला हसताच येत नाही,
कारण ती स्वतःवरच रूसलीय.
दार घट्ट बंद करून ..
स्वतःला कोंडून बसलीय.
.
पाऊस म्हणाला ये ना भीज,
थेंब अंगावर घे ना प्लिज.
तेव्हा म्हणाली तू नाहीस माझ्यासाठी,
मला नाही सोसायची तुझी मिठी.
.
आरसा म्हणाला बघ बघ जरा,
किती सुंदर दिसतोय चेहरा.
तेव्हा म्हणाली पुरे कौतुक तुझे,
लोकांनी सांगितलेय मी कशी दिसते ते.
.
लोकांनी केलेल्या वर्णनाइतकेच
स्वतःचे अस्तित्व ठरवून फसलीय.
दार घट्ट बंद करून ...
स्वतःला कोंडून बसलीय
.
.
तुषार जोशी, नागपूर

स्तुती

"कविता मला कळत नाहीत,
तू केल्या म्हणून वाचतोय",
म्हणताना ती गोजिरवाण्या
मुलासारखा चेहरा करायचास;
आणि स्वतःच माझ्यासाठी
एक कविता ठरायचास
.
"मला कविता का नाही कळत गं?"
तुझ्या प्रश्न नेहमीचा;
पण निरागस तुझा चेहरा पाहून
तुला कविता कळत नाही
याचा विसरच पडायचा.
.
त्याच भरात तुला हट्टाने
नवी कविता ऐकवायची
.
"वा सुंदर आहे! खूपच सुंदर!"
तू म्हटल्यावर मी विचारायचं
"आवडली? कळली कविता?"
.
तू म्हणायचंस
"हॅट, ही स्तुती तुझ्या चेह~याची
तन्मयतेची..
तुझ्या बंद डोळ्यांची.
तुझ्या सारखी कविता समोर असताना
गरज काय
दुसरं काही कळायची?"
.
.
तुषार जोशी, नागपूर

मनाची कविता

मी हरलो म्हणू नकोस
यावेळी हरलोय म्हण
पुन्हा जग जिंकण्यासाठी
येतील कितीतरी क्षण

एकटा उरलो म्हणू नकोस
सध्या एकटा आहे म्हण
आयुष्य संपले नाही अजून
भेटतील किती तरी जण

मी थकलो म्हणू नकोस
जरा दम घेतोय म्हण
पुन्हा झेप घेण्यासाठी
पेटून उठेल एकेक कण

तुषार जोशी, नागपूर
१७ आगस्ट २०१०, ०९:००

उड जा पुढे

धमन्यातून सळसळ रक्त नवे
चैतन्यच अंकुरले हिरवे
अंधार कधीचा फिटला हो
ध्येयाचा चेहरा दिसला हो
भिड जा पुढे
भिड तू रे गड्या
उड जा पुढे
उड तू रे गड्या

आला जर पर्वत तर त्याला
शक्ती आहे सर करण्याची
वर चढण्याची युक्ती लावू
अथवा त्याला पोखरण्याची
भय कसले संशय कुठला हो
निश्चय जाहिर सांगितला हो
चढ जा पुढे
चढ तू रे गड्या
उड जा पुढे
उड तू रे गड्या

करकचून ताणू जिद्दीला
दणदणून सोडू जगताला
चंद्राची माथ्यावर बिंदी
केसातुन माळू सूर्याला
प्रयत्नाचा गुण पटला हो
अंगात यशोज्वर ऊठला हो
लढ जा पुढे
लढ तू रे गड्या
उड जा पुढे
उड तू रे गड्या

तुषार जोशी, नागपूर

कुणी अर्थ देता का अर्थ

कुणी अर्थ देता का अर्थ

मित्रांनो..
आता कविता अडखळली आहे
रदिफ अलामत काफियांच्या गराड्यात
अडकून कोरडी पडली आहे
तांत्रिक दृष्ट्या तरबेज असूनही
वजनामधे ढळली आहे

कोणी अर्थ देता का अर्थ..

कवितेला हवाय
आता गंध
आतून येणाऱ्या संवेदनेचा
आणि एक ओलावा हवाय
भावनांच्या शिडकाव्याचा
याला त्याला उत्तरे देण्यात
माझी कविता गुंतली आहे
बोनसाय होऊन, आपलाच तोरा
मिरवताना खुंटली आहे

कोणी अर्थ देता का अर्थ…

वाचल्यावर काटा येईल
असा एक विषय हवाय
पाणी डोळा काठी येईल
असा उदात्त आशय हवाय
तिला वाचताच
हृदयाच्या आतून दाद द्यावी लागेल
असा प्रभाव ज्याचा परिणाम
हृदयाचा ठोका मागेल

मित्रांनो
त्याच त्याच साच्यात फिरून
कविता थकली आहे
काहीच कळेनासे होऊन
मटकन खाली बसली आहे..

कुणी अर्थ देता का अर्थ…

तुषार जोशी, नागपूर (+९१ ९८२२२ २०३६५)
३१ मे २०१२, ००:३०

संपली परीक्षा

संपली परीक्षा निकालास
आहे अवकाश अजून
मुक्त श्वास घेण्याची आली
वेळ सावकाश सजून

कितीतरी छंद मनाचे
पुरते होतील आता
राहून गेलेल्या स्वप्नांच्या
येईल मागे आता जाता
साखर झोप पहाटे अलगद
दुलई डोक्यावर ओढून

संपली परीक्षा निकालास
आहे अवकाश अजून
मुक्त श्वास घेण्याची आली
वेळ सावकाश सजून

फुटाळ्याच्या** काठावर
मिळतील काही तास अधिक
रोज सण स्वातंत्र्याचे
घडतील आपसूक
पुस्तकांना सिनेमांना
भेटी मित्रांना घेऊन

संपली परीक्षा निकालास
आहे अवकाश अजून
मुक्त श्वास घेण्याची आली
वेळ सावकाश सजून

(फुटाळा** - हे नागपुरचे नरिमन पॉईंट आहे)

तुषार जोशी, नागपूर (+९१ ९८२२२ २०३६५)
३० मे २०१२, ०९:००

ओढ मनाची

केव्हाच तिला मी
ही ओढ मनाची माझ्या
ही प्रीत अनावर
सांगत नाही

पण डोळ्यांना डोळे भिडले की गरज कशाची
राहत नाही

साठवतो मी
ते रूप तिचे हृदयात
आठवतो मी
ते कितेकदा दिवसात
मी हसतो फुलतो झुलतो घेऊन तिच्या गंधाचा श्वासात छंद
मी रूसतो जळतो झुरतो साहून तिच्या नसण्याची वेदना मंद
समोर आल्यावर ती
पाहण्यात जातो वेळ
कोणतेच शल्य
उरत नाही

केव्हाच तिला मी
ही ओढ मनाची माझ्या
ही प्रीत अनावर
सांगत नाही

पण डोळ्यांना डोळे भिडले की गरज कशाची
राहत नाही

ती आहे इतकेच
पुरते मला जगण्याला
तिचे हसणे बस
पुरते मला फुलण्याला
मी रमतो सुचतो रचतो शब्दात तिच्या असण्याचे भावूक गाणे
मी भिजतो रुजतो अंकुरतो घेऊन तिच्या भासांचे धुंद तराणे
ती आल्यावर पण
क्षण क्षण जपता जपता
निसटून जातो
पुरत नाही

केव्हाच तिला मी
ही ओढ मनाची माझ्या
ही प्रीत अनावर
सांगत नाही

पण डोळ्यांना डोळे भिडले की गरज कशाची
राहत नाही

तुषार जोशी, नागपूर (+९१ ९८२२२ २०३६५)
२९ मे २०१२, ०९:००

खुळा झालो गं

वेड लागलेय मला खुळा झालो गं
खुळा झालो सावळ्या रंगावर
तू येशील भेटायला म्हणालीस
मी खूश आता माझ्याच भाग्यावर

पाहिले मी तुला लोकलमधे
मोकळे सोडून केस कुरळे
वाटले तिथेच मिळाली दुनिया
संपले क्षणात शोध सगळे
योगायोग म्हणू कसा गं सांग ना
मी बनलोय तुझ्याच साठी खरं
.
वेड लागलेय मला खुळा झालो गं
खुळा झालो सावळ्या रंगावर
तू येशील भेटायला म्हणालीस
मी खूश आता माझ्याच भाग्यावर

नाव तुझं मनात घिरट्या घालतं
लिहावं किती बघत रहावं किती
चित्त तुझ्या विचारांमागे धावतं
तुला क्षणोक्षणी स्मरावं किती
तू येशील म्हणून जपून ठेवलं
गुलाबाचं बघ फूल हसरं गोजिरं
.
वेड लागलेय मला खुळा झालो गं
खुळा झालो सावळ्या रंगावर
तू येशील भेटायला म्हणालीस
मी खूश आता माझ्याच भाग्यावर

~तुषार जोशी, नागपूर (+९१ ९८२२२ २०३६५)
२७ मे २०१२,१९:३०

पिल्लू

भेटीस माऊलीच्या
आसावले कधीचे
पिल्लू कुण्या अभाग्या
घायाळ पक्षिणीचे
.
डोळ्यात रोज पाणी
आणूनिया पहाते
जेव्हा कुणाचि आई
पिल्लू कुशीत घेते
.
असल्या किती पिलांना
आईचि भेट नाही
म्हटली कधीच नाही
साधी कुणी अंगाई
.
होतो जराशि आई
डोळे करूण स्मरतो
भेटीस त्या पिलांच्या
मी आश्रमात जातो
.
.
तुषार जोशी, नागपूर
(१५ मार्च २००९, टेरीटाऊन)

माझी आई

मायेची गोड गोड
हाक माझी आई
छोटेसे गोल गोल
नाक माझी आई
.
गुरगुट्टा मऊ ताक
भात माझी आई
केसातून फिरणारा
हात माझी आई
.
तत्वांचे धारदार
टोक माझी आई
भीती घालवणारा
श्लोक माझी आई
.
.
तुषार जोशी, नागपूर
(१७ मार्च २००९, टेरीटाऊन)

कोण येतं फुंकर मारायला?

जग नेहमी बदलत असतं
बदलत नसतं ते प्रेम असतं
असं प्रेम कोण करतं?
आपल्यासाठी कोण झुरतं?
दुखलं खुपलं औषध लावायला
कोण येतं फुंकर मारायला?
सर्वात पहिले येते आई
विनाशर्त प्रेम करायला

ऱ्हास नसतो आईच्या छायेला
अंत नसतो आईच्या मायेला

आई नेहमी मर्जी राखते
सोन्या रूसला रागवला तरी
नेहमी ईतकीच काळजी करते
घरासाठी दिवसरात्र
आई आपली कामात असते
आईच्या धावपळीमुळेच
घर आरामत असते
सोन्या चुकला की रागवते
पण क्षमा करते प्रत्येक वेळेला

ऱ्हास नसतो आईच्या छायेला
अंत नसतो आईच्या मायेला

आई आणि ममता
हे नातं अतूट असतं
आई आणि ममता
याहून मोठं कुणीच नसतं
मोठ्यात मोठ्या माणसाला
देखील हवी असते आई
विच्च्ारे गरीब गरीब असतात
ज्यांच्याजवळ नसते आई
बाकी सगळे गर्भश्रीमंत
हात आईचा ज्यांच्या पाठीला

ऱ्हास नसतो आईच्या छायेला
अंत नसतो आईच्या मायेला

तुषार जोशी, नागपूर

जिद्द

जिंकण्याची जिद्द आहे हारलो आधी जरी,
ध्यास नाही सोडला
मी प्रयत्नांचा सरावाचा सुकाणू घेऊनी
मार्ग माझा शोधला

एकटा झालो तरीही दुःख ना केले कधी
एकट्यांना शोधले
हासण्याचा मंत्र त्यांना देऊनी आलो किती
मित्र सच्चे लाभले

वाटले आकाश, जेथे कोंडलेली पाहिली
कोवळी स्वप्ने किती
ज्या क्षणी झाली तयारी झेप घेण्याची नभी
लाभल्या साऱ्या मिती

जे मिळाले तेच घेवोनी पुढे चालायचे
जाणले मी नेहमी
जे मिळाले ना मला हव्यास त्याचा सोडला
तृप्त 'तुष्की' आज मी

~ तुष्की (+९१ ९८२२२ २०३६५)

नागपूर
०१ मे २०१२, १९:१५

कल्पनाच नव्हती

.

आठवणींच्या बरणीत
हात घातला मी,
नेहमी प्रमाणे
इससस टोचलीच
एक आठवण
जीव घेतला तिने

कल्पनाच नव्हती
इतकी कडकडून
टोचेल ती
हृदयाला चिरून
अंतहृदयात
पोचेल ती

लगेच बांधली
मग एक पट्टी
शहाणपणाची
लिलया पांघरली
शुभ्र चादर
शांत दिसण्याची

तुषार जोशी, नागपूर

.