रीत

संध्याकाळी ताजे
गुलाब घ्यावे म्हणतो.
तिच्या कुरळ बटांना
हळुच सजवावे म्हणतो
.
छोट्यासाठी लुडो
घेऊनच आलो आज
देईन आणि बघेन
त्याचा हर्षित नाच
.
धडाम वाजले काय
जाणवत नाही पाय.
आई, बाबा, माझी मनू
जन्म आठवला जणू
.
लोकल झाली माती
कितेक स्वप्ने मिटली.
हे जीवन संपवण्याची
तुझी रीत रे कुठली?
.
तुषार जोशी, नागपूर
२८ नोव्हेंबर २००७
+९१ ९८२२२ २०३६५

दुसरं प्रेम - २

माझ्या पहिल्या प्रेमाचे
पाहतो दुसरे प्रेम
किती यातना जिवाला
नियतीचा नाही नेम

अपघात झाल्यावर
कुणा सापडलो नाही
नव्हतीच किती दिस
आठवण कुणाचीही

आता आठवता सारे
बघा आभाळ फाटले
तिला तरूण देखणे
प्रेम दिसते भेटले

वाटे तिचा दोष काय
नियतीच करे खेळ
तिच्यावर कशासाठी
आणा परिक्षेची वेळ

सुखी रहा सखे राणी
देतो आशिष दुरून
जगेन मी आठवणी
जुन्या काळच्या स्मरून

तुषार जोशी, नागपूर
+९१ ९८२२२ २०३६५
१६ जुलै २०१२, २३:३०

दुसरं प्रेम

"माझं तुझ्यावर प्रेम आहे"
म्हणल्यावर लगेच म्हणाला
पण माझं लग्न आहे झालेलं.
"कंप्युटर" नावाच्या सवतीबरोबर
नांदायला तयार असशील
तर माझं हृदय मी कधिचं
आहे तुला दिलेलं.

हो म्हणून हसले
आणि… त्याचं
(दुसरं तं) दुसरं प्रेम
होऊन त्याची होऊन बसले.

तिच्याजवळ असला
की माझ्याकडे तो पाहतही नाही
तासंतास तिच्याशी
गप्पा मारण्यात सगळा वेळ जाई
माझ्याकुशीतून निघताच
सकाळी तिच्याकडे घेतो धाव
तरीही मला ही सवत
चालून जाते राव

ती फक्त वेळ मागते
हृदय मागत नाही
दुसरं प्रेम तर दुसरं पण
हृदयाने तर तो माझाच राही

तुषार जोशी, नागपूर
+९१ ९८२२२ २०३६५
१६ जुलै २०१२, २३:००

तुझ्या चांदण्याने

तू हसतेस आणि भरतेस
घराला तुझ्या चांदण्याने
तू उरतेस स्मरण होऊन
क्षणाक्षणाने कणाकणाने

तू बघतेस तुझ्या टपोऱ्या डोळ्यानी
चष्म्याच्या पारदर्षक काचांतून
माझ्यासाठी कवच ठरतेस सोडवतेस
मला जगाच्या खोचक जाचांतून
तुझे असणेच आश्वासन ठरते
जगण्याचे औषधा प्रमाणे

तू बसतेस जिथे टेकवतेस डोके
त्या जागा होतात माझे देव्हारे
तू नसतानाही त्या जागा असतात
माझे विसावण्याचे शांत किनारे
तुझ्या केसांचा गंध भेटतो
मला सुखाच्या अत्तराप्रमाणे

तुषार जोशी, नागपूर
+९१ ९८२२२ २०३६५
१५ जुलै २०१२, १२:५०

तहान

तू अचानक म्हणालीस..
ए..
तुझी ती वाली कविता ऐकव ना
ती 'येतेस' वाली
माझ्या चेहऱ्यावर
अगणीत सूर्यांची झळाळी आली
एक झाल्यावर तुला दुसरी आठवली
मग तिसरी
आणि मी कितीतरी दिवसांनी
माझ्याच कवितांच्या आनंदात बुडलो
कवितांच्या अथांग आकाशात
तुझ्याबरोबर मनसोक्त उडलो
सुख फक्त कविता माझ्या हे नव्हते
त्या तुला फर्माईश करून
आवर्जून ऐकायच्या होत्या हे होते
जगाच्या रहाटगाडग्यात
आता कळतेय मी
किती रखडलेला होतो
अशी तृप्ती मिळाल्यावर कळले
किती दिवसांपासून मी…
तहानलेला होतो

तुषार जोशी, नागपूर
+९१ ९८२२२ २०३६५
१३ जुलै २०१२, २३:००

भार झाला

जन्मतांच घरच्यांचे तोंड कडू
तास तास एकटीला देती रडू
मुलगी असणे असे तिचा दोष
साहते बिचारी सगळ्यांचा द्वेष
रडताना रडण्याचा वीट आला
पापण्यांना आसवांचा भार झाला

गोड धोड पण वाटलेच नाही
म्हणती जन्माला आली कशाला ही
मुलगा असता तं हवा होता
हुंडा जमवावा लागणार आता
अवकळा आली सगळ्या घराला
पापण्यांना आसवांचा भार झाला

जन्माला आली आहे ती जगेल
हळू हळू तिला प्रश्न पडतील
माझा काय दोष सांगा ती म्हणेल
कुणापाशी नीट उत्तर नसेल
निरागस असताना कष्ट तिला
पापण्यांना आसवांचा भार झाला

समाजाची रीत बदलावी कशी
निभवावी लागते जशिच्या तशी
वेगळे केले तं काळे फासतील
जिथे तिथे अडवून जाचतील
जगणे शरण त्या प्रवाहाला
पापण्यांना आसवांचा भार झाला

तुषार जोशी, नागपूर
११ नोव्हेंबर २०१०, २०:००
+९१ ९८२२२ २०३६५

अब समय मेरा है

अब समय मेरा है
कुछ भी कर सकता हूँ मैं, ये दावा सुनहरा है
अब समय मेरा है

मुसिबतों का डर नहीं चीरता चलूँगा मैं
आँधीयों के बाद भी यहीं खडा मिलूँगा मैं
मै चमकता सितारा हूँ जो अंधेरा घनेरा है
अब समय मेरा है

ये जग भर दूँगा मैं प्यार से विश्वास से
पिता सवाँरता है बच्चों की जिंदगी जैसे
सबको साथ रखने वाली मेरी विचारधारा है
अब समय मेरा है

तुषार जोशी, नागपुर
+९१ ९८२२२ २०३६५

गुन्हा

गोड मुलीशी ओळख केली
झाला एवढाच गुन्हा
सुचला कसा कुणास ठाऊक
असला शहाणपणा
.
एकटेपणा, कंटाळा हे
मित्र झाले परके
वाईट्ट मेले चांगले विचार
जवळ येतात सारखे
.
थोडं काही चुकलं तर
शिक्षा आहे ठरलेली
गोड बोलणी खावी लागतात
साखरेत बुडवलेली
.
पोरकेपणाची चांगली भावना
गेली मला सोडून
दुष्ट प्रेम ममता यांच्यात
गेलो पार बुडून
.
भुतासारखा मानगुटीवर
बसलाय बघा गुन्हा
इतकं झालं तरी करावा
वाटतो पुन्हा पुन्हा
.
तुषार जोशी, नागपूर
१७ फेब्रूवारी १९९७
+९१ ९८२२२ २०३६५

एक वादळ कधीचे

एक वादळ कधीचे
माझ्या अंतरात आहे
माझे शांत दिसण्याचे
वेड अतोनात आहे

किती धडपड धडपड
बाहेर येण्याची
माझी तारांबळ तारांबळ
येऊ न देण्याची
असे जळत जगणे
किती नशिबात आहे?
एक वादळ कधीचे
माझ्या अंतरात आहे

जग आनंद आनंद
कसे मोहर आलेले
कसे बोलू मनातले
मन वादळ झालेले
शांत निर्मळ जगाचा
काय अपराध आहे?
एक वादळ कधीचे
माझ्या अंतरात आहे

तुषार जोशी, नागपूर
+९१ ९८२२२ २०३६५

व्यापार

सांगण्या साठी स्वतःचे जो दिसे, तैयार आहे
ऐकण्याची वेळ येता बंद पक्के दार आहे

आबरू ईमान प्रीती स्वस्त यांचे भाव झाले
चौकचौकातून चालू जाहला व्यापार आहे

बंगला नाही नसूद्या बांधुया केव्हातरी तो
तोवरी रस्त्यात साधा थाटला संसार आहे

तू इथे होतीस तेव्हा मी स्वतःतच गुंग होतो
आज तू नाहीस याला मीच जिम्मेदार आहे

जाणतो मी मद्य घेता जीवनाचा नाश होतो
वेदनेला घालवाया केव्हढा आधार आहे

तुषार जोशी, नागपूर
+९१ ९८२२२ २०३६५

दागिना

आईच्या पदरा समान दुसरा आधार आहे कुठे
मायेचे धन लाभता धन गडी प्रासाद सारे थिटे
आईला बिलगून दूर पळते भीती कुठेच्या कुठे
आईगं म्हणताच शल्य विरते तृष्णा युगांची मिटे

बाबाच्या भवती घरात फिरणे याची मजा वेगळी
हट्टाला पुरवून रोज करतो साकार माझी खळी
रागाने वर पाहतो सहज मी खोडी कधी काढता
लाडाने समजावुनी शिकवतो अभ्यास ना त्रासता

मागावे तर काय सर्व जिनसा आधी मला लाभती 
आजारी पडता उशास बसती दोघेच ते जागती
मागा देइन प्राण, मात्र प्रिय मी हे छत्र देईन ना
भाग्याने असती महान सगळे ज्यांचा असा दागिना

हे सारे धन आठवून कसली ही वेदना सारखी?
सामोरी तर आश्रमात सगळी आई विना पोरकी

तुषार जोशी, नागपूर
+९१ ९८२२२ २०३६५
०१ जुलै २०१२, १२:००

थांबू नको

तू पण कागदावर
काही खरडले होते ना?
शाळेत कॉलेजात मनातले
शब्दात उतरले होते ना?

पण ते जपून ठेवावेसे
तेव्हा वाटलेच नाही
आता इतर कविता वाचून
त्यांची जाणीव होई

वेळ गेलेला नाहीये गं
वेळ कधीच गेलेला नसतो
भावनेत भिजलेला शब्द
हमखास कविता असतो

लिही लिही बिनधास्त
लिही आता थांबू नको
कोण काय म्हणेल असले
विचार मनी आणू नको

साचलेलं सगळं ढवळ
कवितेत हो मोकळी
तोडून टाक तोडून टाक
संकोचाची साखळी

स्वतःची कविता वाचून
मन आनंदानं भरेल
कविता लिहिणे हाच
तुझ्यासाठी उत्सव ठरेल

खूश हो नाचून घे
दाखव किंवा लपव
आतापर्यंत राहीलेलं
कवितेत उत्कट साठव

कवितेला भेट गं
जवळ कर तिला
हरवलेले आणून देईल
ती तुझे सगळे तुला

तुषार जोशी, नागपूर
२८ जानेवारी २०१०

सतत पुढे जा

सतत पुढे जा
तुझी वाट पाहत आहेत
शहरे प्रकाशाची
तुझ्या प्रगतीला सीमा आहे
फक्त आकाशाची

सतत पुढे जा
तुला नेहमी साथ आहेच
तुझ्या लोकांची
देवापुढे म्हटलेल्या
मंगल श्लोकांची

सतत पुढे जा
यशाच्या किर्तीच्या ही
पुढे पाऊल टाक
प्रेमाच्या सुगंधाने
जग व्यापून टाक

तुषार जोशी, नागपूर!
२९ जून २०१२, २२:००
+९१ ९८२२२ २०३६५

ठिणगी

तुझ्या रूपाची ठिणगी पडली
अश्शी काही हृदयातं
कहर घाली अश्शी काही हृदयातं
हृदय धडधड वाजतंय
वेड्यागत वागतंय गं
धावतंय वेगातं, धरू मी कसे, धावतंय वेगात

नको नको म्हटले तरी
भिजवीती आठवण सरी
ज्वर तुझ्या प्रीतीचा हट्टी
चढतोय वेगातं, थांबवू कसे, चढतोय वेगात

विसरलो देह मी भान
लागली ओढ बेभान
वेडा पतंग झाले जगणे
पेटलेय मस्तीतं, अडवू कसे, पेटलेय मस्तीत

तुषार जोशी, नागपूर
२८ जून २०१२, ०८:००
+९१ ९८२२२ २०३६५
(चाल: कुन्या गावाचं आलं पाखरू)

ठिणगी

कौशल्याची ठिणगी तुझ्यात आहेच
फक्त प्रयत्नांचा वारा हवाय
कधी कधी मन खचतं डळमळतं
बळकट शब्दांचा मारा हवाय

ज्वाळा व्हायला आतुर असेल ठिणगी
सातत्याचा तिला आधार हवाय
पेटून आयुष्य लख्ख होईलच
निश्चय हवाय निर्धार हवाय

तुषार जोशी, नागपूर
 २७ जून २०१२, ०७:००
+९१ ९८२२२ २०३६५

ढग डवरले

वर ढग डवरले
दिस पावसाचे आले
स्मरणांचे, भासांचे
वर ढग डवरले
दिस पावसाचे आले

पान पान हरकले
झाड मोहरून गेले
श्वांसांचे, गात्रांचे
पान पान हरकले
झाड मोहरून गेले

वेळ सुगंधित झाली
किती ओळखीची बोली
विरहाच्या विरण्याची
वेळ सुगंधित आली
किती ओळखीची बोली

तुषार जोशी, नागपूर
२३ जून २०१२, २२:४५
+९१ ९८२२२ २०३६५

आकाश दिलेस

तू आकाश दिलेस मला
मनमुक्त उडण्यासाठी
आणिक एक घर दिलेस
थकून कुशीत शिरण्यासाठी

आता थोडे थोडे सगळ्यांना
आकाश वाटत फिरतोय
ज्यांना घर नाही त्यांना
घर देण्याचे स्वप्न बघतोय

घरी वाट पाहतय कोणी
तू असा दिला विश्वास
मी फिरतोय खिन्न दिव्यात
भरत अता ज्योतींचे श्वास

तुषार जोशी, नागपूर
+९१ ९८२२२ २०३६५

कचरा

रस्त्यावरचा कचरा
फडा घेऊन झाडता येतो
गॅलरीत चहाचा झुरका घेत
सरकारला शिव्या देत
डोक्यातूनही काढता येतो

राहवत नाही ते झाडतात
आपल्या तत्वांची पणती जाळतात
गॅलरीत चर्चा करणारे
स्वच्छतेचा आव आणणारे
कोणी केला यावर भांडतात

तुषार जोशी, नागपूर
+९१ ९८२२२ २०३६५

टाळलेस कारे?

तू टाळलेस का रे
झाले उदास वारे

गाऊ नको पुन्हा तू
थंडावले निखारे

गर्दीत माणसांच्या
शोधू कुठे मला रे

माझे तुझे जमेना
ही ओढ खास का रे?

दाटून प्राण येतो
भेटून जात जा रे

तुषार जोशी, नागपूर
+९१ ९८२२२ २०३६५

अप्रेज़ल टिप्स मामा

(खालील कविता निव्वळ विनोद निर्मिती साठी आहे.  कोणत्याही जीवित अथवा मृत व्यक्तीशी हिचा संबंध नाही.  तसा आढळून आल्यास तो केवळ योगायोग समजावा.  इथे सांगितलेल्या युक्त्या वापरण्यास माझी अजिबात हरकत नाही.  पण त्याच्या परिणामांची जवाबदारी संपूर्णतः वापरणाऱ्याची राहील.  येथे नागपुरात प्रचलित असलेले काही वाक्यप्रयोग आणि शब्द आढळतील, व्याकरण तज्ञांनी उगाच व्याकरणाच्या चुका व शब्दांच्या चुका काढत बसू नये, काढल्यास इतरांनी सोईस्कर रित्या दुर्लक्ष करावे)

तुला सांगतो मामा अप्रेज़ल चे गुपित
प्रोजेक्ट मॅनेजर बसतो जेव्हा सोडा पीत
(सोडा म्हणायचे बरं, नायतर सेंसार होतो बाबा)
तर तुला सांगतो मामा, अप्रेज़ल चे गुपित
प्रोजेक्ट मॅनेजर बसतो जेव्हा सोडा पीत

मीही बसतो तेथे, सोडा मीपण घेतो
अन् हळूच त्याले ओढून झाडावरती नेतो
(हरबऱ्याच्या वो, थे कुठबी भेटते)तर मीही बसतो तेथे, सोडा मीपण घेतो
अन् हळूच किनई त्याले झाडावरती नेतो

मग म्हणतो मामा, तुमचीच नेहमी घासल्या जाते
मला कळते, मला याची जाणीव होते
(त्याला पटते, सोडा घेतल्यावर हो, पटते त्याला)
तर मी म्हणतो मामा, तुमचीच नेहमी घासल्या जाते
मला कळते हो, मला याची नेहमी जाणीव होते

मग मी करतो एक दोघाईले, उगाच बदनाम
त्याच्या मनावर होतो याचा गहिरा परिणाम
(कुनाले बी बदनाम करा, सोडा हायेच)
तर मी करतो एक दोघाईले उगाच बदनाम
त्याच्या मनावर होतो याचा गहिरा परिणाम

तो टाकतो माह्या गल्याभोवती हात
मग म्हनतो तुला मी ठेवीन नीट लक्षात
(एखादा हात चालवून घ्या लागते बा)तर तो टाकतो माह्या गल्याभोवती हात
मग म्हनतो तुला मी ठेवीन नीट लक्षात

तूच हाय मामा ज्याले माई कदर हाये
नायतर आजकाल लोकाईचे उलटेच असतात पाय
(सोडा काम करते झकास, प्रोजेक्ट मॅनेजर बोलू लागला का समजते)तर तो म्हणते तूच हाय मामा ज्याले माई कदर हाये
नायतर आजकाल लोकाईचे उलटेच असतात पाय

मग त्याले घ्यायचे आन नीट घरी सोडायचे
अप्रेज़ल च्या आदल्या रात्री गा.. मामाले हात जोडायचे
(आज तोच देव असतो बाबा, ...)
तर त्याले घ्यायचे आन नीट घरी सोडायचे
अप्रेज़ल च्या आदल्या रात्री मामाले हात जोडायचे

अप्रेज़ल च्या दिवशी त्याले आठवत काय नाय
इतकेच कडते त्याले का तुम्ही त्याचेच हाय
(सोडा सब्काँशस मध्ये पन काम करतो की वो)
तर अप्रेज़ल च्या दिवशी त्याले आठवत काय नाय
इतकेच कडते त्याले का तुम्ही त्याचेच हाय

मग तो शीट मध्ये धो धो पॉईंट्स देतो
आन तुमचा स्कोर आभाळात नेतो
(आता फक्त बघायचा हो बोलायचा काम नाय)
तर तो शीट मध्ये धो धो पॉईंट्स देतो
आन तुमचा स्कोर आभाळात नेतो

मग काय म्हनता मामा, खोटे वाटते का काय?
याच्या वरतीच तर इथे इतकी वर्षे टिकून हाय
(मी करू शकतो तर कुनी बी करू शकते बे)
मग काय म्हणता मामा, खोटे वाटते की काय
याच्या वरतीच तर कंपनीत इतकी वर्षे टिकून हाय

तुषार जोशी, नागपूर