निराळा

रंगांमध्ये निराळा सतत प्रिय मला सावळा रंग वाटे
रंगाने या प्रियेची वदन मधुरता वाढते रम्य होते
माझ्यासाठी प्रभूने अढळ बनवला रंग हा शामवर्णी
प्रेमाने खास त्याने अविरत श्रमुनी कोरली गोड लेणी

हास्याने लुब्ध व्हावे सहजच हसता प्रेयसी सावळी ती
जेव्हा गाली सजावी अवखळ गहिरी साजरीशी खळी ती
वाटे जेव्हा उदासी क्षणभर बघणे आणते प्राण देही
वाहे वारा सुगंधी दिवसभर कसा भासश्वासात राही

वर्णू गोडी किती मी लिहुन थबकलो मावतो गोडवा ना
शब्दांमध्ये बसे ना रूसुनच बसला केवढा दुष्ट कान्हा
या श्रीरंगा वरी मी मनभर लिहिणे वाटते नित्य व्हावे
जेव्हा जेव्हा लिहावे परत परत मी सावळीला लिहावे

~ तुष्की
नागपूर, २७ जुलाई २०१३, २०:४५
(वृत्त: स्रग्धरा .. उदा: ध्यायेदाजानु बाहू धृतशरधनुषं बद्ध पद्मा सनस्थं )

टिटवी ला टिवटिव करते

ही टिटवी का टिवटिव करते?
ही टिटवी का टिवटिव करते?

काळजाची होई घालमेल
काय रात्रीच्या गर्भी असेल
डोळा लवतोय चिंता मनाला
समजावू मी कसे कुणाला
प्रीत माझ्या मनी हुरहुरते
ही टिटवी का टिवटिव करते?

साज शिनगार बसले सजून
भेटाया तो ना आला अजून
फोनवर भासला त्रासलेला
घोर त्याच्या नसूदे जिवाला
पाल भिंतीवरी चुकचुकते
ही टिटवी का टिवटिव करते?

~ तुष्की
नागपूर, २४ जुलाई २०१३, ०९:३०

ऋण

त्या दिवशी
त्या धुंद मिठीत
तू ओठांचे अर्धेच भास ठेवून गेलेलीस
ते भास घेऊन
मी काळवाटेवर
अजूनही त्याच ग्लानीत जगतो आहे
कोण्या एका वळणावर पुन्हा
आपली भेट होईलच
तुझ्या ओठांचे
ऋण फेडण्यासाठी
हा ध्यास नाही
हा विश्वास आहे
कारण..
दोघांनाही सारखेच वाटणे
इच्छेला विश्वासात बदलत असते

~ तुष्की
नागपूर, १२ जुलाई २०१३, ११:००

पहिला पांढरा केस पाहुन

(रांगोळी घालताना पाहून, ही केशवसुतांची कविता सर्वश्रुत आहे.  त्या काळचे कवी अमूक अमूक करताना पाहून या स्टाईल च्या कविता लिहायचे, तशाच शैलीत आपणही काही लिहावे असे अनेकदा मनात विचार आला होता.  गप्पागटावर स्वाती शुक्ल यांनी एक प्रश्न विचारला त्याच्या अनुषंगाने माझी ही इच्छा आज पूर्ण झाली असे वाटते.)

पहिला पांढरा केस पाहुन

केस पहिला पाहून
शुभ्रधवल रेशमी
वाटे तारूण्याची वेस
पार झाल्याची बातमी

किंवा दूत तो एखादा
आला पुढे सगळ्यांच्या
प्रौढ जाणिवांची शाल
गळा घालण्यास माझ्या

अता अजून येतील
सांगतो तो चिडवून
अनुभवाची मोजणी
होते त्याच्याच पासून

तो आल्याचे दुःख नाही
काय हरवले ना चिंता
सुटला कुणास आहे
काळचक्राचा हा गुंता

स्वागत करतो त्याचे
त्यास देतो मी अभय
पाहुणा मानावा देव
अशी आमची सवय

~ तुष्की
नागपूर, १२ जुलाई २०१३, ०९:३०

असा बेभान हा वारा

असा बेभान हा वारा
सोबतीला आसंमंत सारा
धुंद रात ही सूर ही मंद हा
मोहतो मना गंध हा
वाटतो हवा बंध हा

(~ निखिल महामुनी)

जाणिवा किती अंतरी दाटल्या
भेटती नव्याने दिशा आतल्या
पान हालते वृक्ष ही डोलती
काजवे जणू चांदण्या खालती
सांगती मला थांब येथे जरा
मांडुनी हा स्मरण पसारा

रातराणीची हाक बागेतुनी
प्रीत वाहते रोमरोमातुनी
श्वास दाटले भास गंधाळले
चित्त लाजले स्पर्ष रोमांचले
लाट होऊनी भेटतो मोगरा
चिंबतो हा हृदय किनारा

आज वाटते धुंद वाऱ्यासवे
मेघदाटुनी रिक्त व्हाया हवे
घट्ट राजसी आठवावी मिठी
काळजामधे साठवावी दिठी
मंद हासतो छेडतो गोजिरा
ओळखीचा कुणी एक तारा

(~ तुष्की
नागपूर, ६ जूलाई २०१३, ११:००)

राधा-कान्हा

सुरातून बासरीच्या, जणू बासरी म्हणते, हवी राधा राधा राधा
अशी बासरी भिनली, अणू रेणू तिचा गाई एक, कान्हा कान्हा कान्हा

पहाटले जग सारे, बघे यमुनेचा काठ
कान्हा होई उतावीळ, पाहे राधेचीच वाट
अडवीन येता राधा,  मनी आनंद दाटतो, रोज बेत रचताना
अशी बासरी भिनली, अणू रेणू तिचा गाई एक, कान्हा कान्हा कान्हा

बासरीने मुग्ध होते, राधा हरखून जाई
कान्हा रोज ठरवून, बासरीची धून गाई
रागावेल गोड राधा, अडवतो रे कशाला, रोज पाणी भरताना
अशी बासरी भिनली, अणू रेणू तिचा गाई एक, कान्हा कान्हा कान्हा

रागावते तरी पुन्हा, कान्हा शोधते चोरून
नाही दिसला तं घोर, हळहळे तिचे मन
त्याची खट्याळ लबाडी, हवीहवीशी वाटते, बासरीत रंगताना
अशी बासरी भिनली, अणू रेणू तिचा गाई एक, कान्हा कान्हा कान्हा

~ तुष्की
नागपूर, २७ जून २०१३, ०७:४५

आनंद

दिसतेस दोन क्षण
मग तुझी आठवण
जात नाही मनातून

खळी खेळे गालावर
रूप सावळा बहर
शहारणे अंगभर

विसराया होते जग
तुझा भास जागोजाग
असा उत्कट आवेग

तुझा आठव सुंगंध
क्षण क्षण मुग्ध धुंद
माझे जगणे आनंद

~ तुष्की
नागपूर, २६ जून २०१३, ०९:००

सावली

कधी सांजवेळी मनाच्या तळाशी
निनावी क्षणांचे धुके दाटते
तुझ्या आठवांच्या मीठीतून घ्यावी
पुन्हा ऊब थोडी असे वाटते

लपेटून घेता तुझ्या आठवांना
उमेदून येते पुन्हा पालवी
उफाळून येते मनातून प्रीती
उरी जागवे नित्य आशा नवी

कधी खिन्न होतो जगाच्या उन्हाने
तुझे भास आयुष्य देती मला
तुझे शब्द येती क्षणांच्या रूपाने
जगावे कसे हेच सांगायला

तुझ्या सावलीचे कवच दाट आहे
जगाची उन्हे बाधती ना मला
तुला आठवोनी पुन्हा सिद्ध होतो
अनेकांप्रती सावली व्हायला

~ तुष्की
नागपूर, २२ जून २०१३, ११:००

पण

निशा किती झकास पण
कशास मी उदास पण

गुलाब घोर लावतो
सतावतो सुवास पण

असायला असे सुरी
तरी किती मिठास पण

असेल ध्येय भव्य ते
सुखी करे प्रवास पण

कठोर 'तुष्कि' बोल तू
बरी नव्हे मिजास पण

~ तुष्की
नागपूर, १४ जून २०१३, ०९:३०

जॉली

किस ची जॉली लावल्या पासून
तू कधीच हरली नव्हतीस
वेगवेगळ्या वेळांवर गाठले तरी
हातावर जॉली, हसत दाखवायचीस

तुझा अठरावा वाढदिवस
मी गिफ्ट देऊन म्हणालो जॉली
तू रिकामा हात दाखवलास
डोळ्यात लज्जा, गालावर लाली

~ तुष्की
नागपूर, १२ मे २०१२, १२:००

बद्दी

तू अशी काही चोट लावायचास
की माझे सगळे कंचे
सैरावैरा व्हायचे
तुला बद्दीत कंचे टाकताना
फक्त पाहणे सुद्धा
भान विसरू लावायचे

आज सिग्नल वर
माझ्या एसी कारच्या खिडकीतून पाहिले...
तुला सायकल वरून जाताना...
आता ती खेळातली बद्दी
इतकी मोठ्ठी झाली आहे … … जणू दरीच भासतेय
तुझ्या माझ्या मधली.

~ तुष्की
नागपूर, १२ मे २०१३, १०:१५

खूप दिवसांनी..

दिनू च्या हारवलेल्या
कंपॉससाठी जेव्हा
सर्व मित्रांकडून...
उकडलेली बोरे न खायला सांगून
पैसे गोळा केले होते
ती म्हणाली होतीस
भैताड भोंगाच आहेस.

आज तिला कळले
मी करतोय नेतृत्व
माझ्या शोषित बांधवांचे
त्यासाठी शिकतोय कायदा
आणि तंत्रज्ञान
खूप दिवसांनी मला भेटली
आणि म्हणते काय
तू अजूनही भैताड भोंगाच आहेस.

~ तुष्की
नागपूर, ११ मे २०१३, २१:३०

वाट

किती वेडापासून तुझी
वाट पाऊन र्‍हायलो मी
लोकं पाहायला लागले आता
येडा दिसून र्‍हायलो मी

चिड चिड चिडून माह्या
डोस्क्याचा होईल गोटा
तू येशील अन म्हनशील
रूमाल सापडत नव्हता

तुझ्यावर वैताग करावा
अशी आधी ईच्छा होईल
पण सावळा गोड चेहरा पाहून
सगळे विसरून जाईल

~ तुष्की
नागपूर, ८ मे २०१३, १०:००

अदा

म्या तिले म्हनलं
तुह्यापातुर खुबसूरत कोनिच न्हाई
तुले भेटाया दिल आतुर व्हतो
भलतीच सरमावली थे
आन मंग हडुच म्हने खुटं बी बोलीव
म्या येका पायावर येतो

म्या म्हनलं आसं कसं
आयला घेऊन येईन
सर्व गावाफुडं मागीन नं तुले
तवा थे नाक उडवत म्हन्ते कशी
मले ठाव व्हतं
तुई हेच अदा तं आवडते मले

~ तुष्की
नागपूर, ८ मे २०१३, ०९:००

पणती

अंधार वाढेल
दिशांना व्यापेल
भासेल चहूकडे
काहीच दिसत नाही
वाटत असले तरीही
पणती - आशेची तेवत ठेवा

प्रयत्न थकतील
अंदाज चुकतील
हवे तसे ना घडे
सर्व उपाय संपलेत
वाटत असले तरीही
पणती - जिद्दीची तेवत ठेवा

एकटे वाटेल
शांतता जाचेल
डोळ्यात साचे रडे
आपले नाहीच कुणी
वाटत असले तरीही
पणती - प्रीतीची तेवत ठेवा

~ तुष्की
नागपूर, ५ मे २०१३, १२:००

देव

मी माझ्या देवाला
एकेरी बोलवेन
पाण्यात घालून ठेवेन
जाब विचारेन आणि कधी तर
विटेवर घराबाहेर उभा ठेवेन

मी माझ्या देवाचे अनेक पदर उलगडेन
तर्कावर घासेन
पाठभेदांवर वाद घालेन

पण...

ज्याला स्वत:च्या देवाला
काही विचारायची हिम्मत नाही
भीतीतून बाहेर पडायचे नाही
किंवा स्वत:च्या देवाबद्द्ल...
काहीच उणे ऐकायचे नाही

त्याने...

माझ्या देवाला जाब विचारायचा नाही
तर्क लावायचे नाहीत
आणि
वाद घालायचा नाही

आपले काचेचे घर सावरत बसायचे
दगड हातात घ्यायचा
विचारही करायचा नाही

~ तुष्की
वरनान हिल्स, ११ एप्रिल २०१३, १७:५०

नक्षत्रांचे दार

डोळे नसले तरी स्वप्ने पाहता येतात
पाय नसले तरीही ध्येये गाढता येतात
हात नसले तरीही आधार देता येतो
माझ्याजवळ तर सगळेच आहे
मी कशाला काय नाही तेच पाहत बसतो

एक दार बंद झाले तरी
नवे दार पुन्हा मिळणार आहे
जमीन संपली असे वाटले तरी
डोक्यावर आकाश अपार आहे
खरंच आकाश माझी सीमा नाहीच
ते तर आव्हान देणारे
खुणावणारे.. नक्षत्रांचे दार आहे.

~ तुष्की
वर्नान हिल्स, ०६ एप्रिल २०१३, ०७:४०

जन्मठेप

आसुसल्या वचनांची
कोमेजल्या स्वप्नांची
जन्मठेप
जन्मठेप
जन्मठेप माझी

आशा लावी किरण कधी आशा लावी वारे
पंख नाही पाय लुळे आणिक बंद दारे
ठेऊ कुठे देऊ कुणा जगण्याची ओझी
धुमस धुमस श्वासांची
गहिवरल्या भासांची
जन्मठेप
जन्मठेप
जन्मठेप माझी

क्षितिज रोज खुणावते उंचंबळे फार
तुळशीला पाणी माझ्या कोण घालणार
क्षितिजाला भेटू कशी तुळस नवसाची
आहे तसे जगण्याची
दूरून क्षितिज बघण्याची
जन्मठेप
जन्मठेप
जन्मठेप माझी


~ तुष्की
नागपूर, १३ मार्च २०१३

घाई

मी बोललो
भरभरून माझ्या मनातले
ते तुझ्या अनुभवाच्या चष्म्यातून
तुझ्यापर्यंत पोचले

मी सांगितले
खडानखडा काहीही न सोडता
तुझ्या मनाने तुला हवे तेवढेच
त्यातून नकळत वेचले

मी आनंदलो
तुला सर्व सांगून
मोकळे झाल्या मुळे
तू ही आनंदलास
तुला सर्व काही मिळाले आहे
असेच वाटल्यामुळे

दोघांच्या संवादात
काहीतरी सुटून गेले बिचारे
निघूनही हवे तसे जे
पोहोचूच शकले नाही
नेहमीच असे होत असणार कारण
मला सांगायची घाई
तुला ऐकायची घाई

~ तुष्की
नागपूर, १७ फेब्रुवारी २०१३, १७:३०

गाभारा

अचानक एखादा
रोमहर्षक विचार यावा
तशी तू शिरलीस मनात
मी समजायचा
प्रयत्न करतोय तेवढ्यात
भिनलीस, रोमारोमात

हे आपल्याला
काहीतरी झालंय
झालय काहीतरी सुंदर
सतत जाणवत असतं
मन उचंबळत असतं
झालय पुरतं कलंदर

मुक्त पक्षिणी प्रमाणे
तुझं आसपास असणं
आणि विचारात स्मरणात
माझ्या आत आत असणं
हे झपाटलेलं जगणं
नाही ठाऊक
जाईल कुठे घेऊन
इतकंच कळतय की
मनाचा गाभारा झालाय
तुझ्या विचाराला जागा देऊन

~ तुष्की
नागपूर, १६ फेब्रुवारी २०१३, ००:३०